http://patzh.spaces.live.com/?_c11_BlogPart_BlogPart=blogview&_c=BlogPart&partqs=catMind%2bStoriesen-USWed, 20 Aug 2008 02:26:41 GMTWed, 20 Aug 2008 02:26:41 GMTMicrosoft Spaces v1.1http://www.rssboard.org/rss-specification60http://patzh.spaces.live.com/blog/feed.rssblogcategory7019164137933745565patzhhttp://patzh.spaces.live.com/Blog/cns!6169149825B3AD9D!1737.entry<div> </div> <div> </div> <div> </div> <div> </div> <div><font color="#ff0000">*** คำนำ ***</font></div> <div><font color="#ff0000">เนื่องจากอดใจไม่ไหว </font></div> <div><font color="#ff0000">ทั้งๆที่ควรจะอัพเดทพื้นที่แห่งนี้ทุกวันพุธ แต่รอบนี้ถือว่าเป็นกรณีพิเศษ</font></div> <div><font color="#ff0000"> </font></div> <div><font color="#ff0000">ขอบคุณที่ตืิดตาม</font></div> <div> </div> <div> </div> <div> </div> <div> <hr> </div> <div> </div> <div> </div> <div> </div> <div> </div> <div>เมื่อวันพฤหัสที่ 29 มิถุนายนที่ผ่านมา</div> <div>ผมกลับไปที่มหาวิทยาลัยศิลปากรอีกครั้ง เพื่อไปดูน้อง Techno รุ่น 15 ชิงธง จากพี่ๆ<br>แล้วก็ไปช่วยเพื่อนๆที่เป็นพยาบาลด้วย</div> <div> </div> <div> </div> <div>ไปถึงศิลปากรตอนเที่ยงครึ่ง ก็ไปหาภูษิต ต้น แพรว ที่หน้า 7-11 ที่อยู่ข้างใต้ของหอสมุด<br>ที่ตรงนั้นดูแปลกตาออกไปนั่นคือมีร้านกาแฟมาเปิดใหม่ให้พวกเราๆ ไปนั่งกินขนมปังและก็กาแฟกันชิลชิล </div> <div>เวลาที่อ่านหนังสือ แถวๆนั้น นั่งไปได้ซักพัก เดียร์ โอ๋ ฝ้าย ออม ยะ ก็มาสมทบด้วย ก่อนที่พวกเราๆทั้งหลายจะไปนั่งเรียน<br>Math for Engineering กันที่ ศร.2 โดยที่เพื่อนๆนั่งเรียนแต่เรานั้นนั่งทำงาน Phychology ของตัวเอง<br></div> <div> </div> <div>แต่ก็นะช่วงที่นั่งอยู่หน้า 7-11 ก็มีการตอบคำถาม รวมไปถึงนั่งเม๊าท์เรื่องนู่นเรื่องนี้มากมาย ตามประสาคนที่ไม่ค่อยได้พบสบเจอกันเสียเท่าไหร่ หนึ่งในนั้นเป้นเรื่องที่ไอ้อ๊อบใส่ชุดหมีขี่มอไซค์โดยมีแพรวซ้อนอยู่ในท่านั่งแบบผู้หญิง เพราะว่าวันนั้นแพรวใส่กระโปรงสอบ...เรื่องไม่คาดคิดเกิดขึ้น รถมอไซค์ล้มลง อ๊อบ ด้วยความเป้นลูกผู้ชายที่ใส่ชุดหมี กระโดดออกจากมอไซค์ ปล่อยให้แพรวที่ใส่กระโปรงสอบรับเคราะห์อยู่เพียงวผู้เดี่ยว เรื่องนี้ถ้าไม่ได้คุยกะแพรวก็คงไม่รู้...</div> <div>เรื่องดีๆมีไว้เก็บงำ...เหอะ เหอะๆๆ รวมไปถึงความลับไม่มีในโลก</div> <div><br><br>เรื่องน่าประทับใจมากๆก็คือ วันนี้ เพื่อนๆ ME3 มา Boom ส่งเราตรง Blue Road ข้างๆ เพชรช๊อป </div> <div>ทำเอาแบบเหวอไปพักนึง แต่ก็นะ โคตรประทับใจ อย่างน้อยๆ เวลา 1 ปีมันดูเหมือนจะไม่นาน </div> <div>แต่มันก็สามารถทำให้เรานั้นมีความผูกพันธ์แก่กันได้มากมายเหลือเกิน </div> <div> </div> <div> </div> <div>หลังจากนั้นก็ไปกินข้าวกันที่เพชรช๊อป โดยที่ตูนจะมาหาเพื่อมานั่งเม๊าท์กันต่อในหลายๆเรื่อง</div> <div>รวมไปถึงเรื่องของสีรถของตูนด้วย เหอะๆๆ ก่อนที่จะไปรวมตัวกันที่ลานเกียร์ใต้คณะ </div> <div>เพื่อนที่จะเตรียมตัวเป็นพยายาลที่ดีต่อน้องๆปี 1 กัน</div> <div> </div> <div> </div> <div>แต่ก้นะ ด้วยเรื่องที่ว่า วันนี้นั้นน้องต้องชิงธงคณะทำให้งานั้นเริ่มช้ากว่าปกติ ก็เลยมีเวลาให้พี่ๆชาวพยาบาล</div> <div>มานั่งจิบน้ำเต้าหู้กันก่อนที่จะลง field ไปยืนประจำตำแหน่งตอน 1 ทุ่มตรงที่ลานใต้คณะก่อนที่จะเคลื่อนขบวนไปยังสปอร์ตคอลเพล๊กซ์ วันนี้พี่โช-โชตินันท์ ก็มาชมน้องชิงธงด้วยเช่นกัน</div> <div> </div> <div> </div> <div>พวกเราทั้งหมดไปถึงสปอร์ตคอลเพล็กซ์เวลาประมาณ 20.00 น. พวกเรากระจายตัวไปยืนล้อมน้องๆปี 1 เอาไว้เพื่อที่จะเข้าไปปฐมพยายาลน้องๆได้ง่าย แล้วพวกเราก็จะต้องอยู่เคียงข้างน้องไม่ว่าสถานการณ์ใดก็ตาม (ซึ่งมันจะดูเหมือนง่าย แต่แท้จริงแล้วนั้นไม่ใช่เรื่องง่ายๆเลย) กิจกรรมแรกสุดก็คือการทำเรือบก ชิงธงเล็กเพื่อนำไปให้หัวหน้าคณะ </div> <div> </div> <div> </div> <div>โดยที่การทำเรือบกนั้นน้องผู้ชาย จะต้องนั่งกับพื้นแล้วเอาขาเกาะเอวกันไว้ แล้วใช้ขาเดินต่างเท้า ส่วนน้องผู้หญิงจะต้องกอดคอกันเดิน โดยที่ น้องๆนั้นถูกจับแบ่งออกไปเป็นทั้งหมด 6 แถวนั่นหมายถึง 6 ภาควิชาใหญ่ของคณะนี้ โดยมีระยะทางห่างพอสมควรจากจุดเริ่มต้น แล้วต้องใช้เวลาไม่เกิน 3 นาที</div> <div> </div> <div> </div> <div>ภารกิจแรกของน้องๆปี 1 ทำสำเร็จโดยที่พี่ว๊ากนั้นก็ช่วยเหลืออยู่พอสมควร เพราะเท่าที่ดูนั้น เวลาที่น้องทำนั้นเกินกว่า 3 นาที แต่ก็ถือว่าโชคดีที่ทำได้สำเร็จ และต้องเผชิญกับด่านต่อไป ด่านเพลงเชียร์ ที่น้องๆนั้นต้องร้องเพลงที่น้องๆมั่นใจให้ได้เต็มเสียงและมีพลัง ซึ่งน้อยๆก็สามารถร้องเพลงที่น้องๆมั่นใจได้ แต่น้องๆกลับร้องเพลงของวิศวกรรม อย่าง&quot;แรงเลือดหมู&quot; ไม่ได้ (เป็นเรา เราโกรธอะ เพราะเพลงนี้เราร้องได้ตั้งแต่สมัยอยู่วิศวะฯเกษตร และเป็นเพลงที่ทุกสถาบันต้องร้องได้)</div> <div>ทำให้น้องนั้นไม่ผ่านกิจกรรมนี้ </div> <div> </div> <div> </div> <div>รวมไปถึงกิจกรรมสันทนาการที่น้องๆนั้นไม่ได้ให้ความสนใจกับพวกพี่ๆเลย น้องสนใจแต่คนที่ออกคำสั่งกับคนที่ดูน้องๆบนแสตนด์ มันเลยไม่ใช่เรื่องแปลกใจนักที่แม้น้องจะทำให้มันดูสนุกแค่ไหน แต่คนที่ได้รับความบันเทิงจากการสันทนาการนั้นมันไม่ทั่วถึงก็เท่ากับว่าการสันทนาการมันไม่สำเร็จ พี่ก็เลยไม่แปลกใจที่น้องๆ นั้นทำไม่ผ่าน</div> <div> </div> <div> </div> <div>22.00 น.</div> <div>เหตุฉุกเฉิน</div> <div>มีน้องเกิดอาการไม่สบายอย่างรุนแรง ซึ่งคนนึงเป็นหอบ และอีกคนนึงนั้นปวกหลังมาก จนเกิดเหตุโกลาหลพอสมควร</div> <div>น้องคนที่เป็นหอบนั้นได้ไปถึงโรงพยาบาลก่อน ส่วนน้องที่ปวดหลังนั้น ถือว่าเนเรื่องที่โชคร้าย เนื่อจากน้องนั้นต้องรอรถกู้ภัยมาช่วยนำน้องส่งโรงพยาบาล ทำให้น้องต้องทนเจ็บพอสมควรก่อนจะถึงมือหมด</div> <div> </div> <div> </div> <div>ขณะที่เกิดเหตุการณ็เหล่านั้ที่น้องๆนั้นไม่เห็นเหตุการณ์เนื่องจากว่า น้องผู้ชายนั้นอยุ่ที่สนามกำลังจับ buddy ของตัวเอง ส่วนน้องผู้หญิงนั้นไปรอน้องผู้ชายที่ลานใต้คณะ แต่ก้นะ พยาบาลก็ต้องอยู่กับน้องตลอดเวลา ทำให้โบ-แฟนของเปี๊ยบนั้นก็ไม่สบายตามเข้าโรงพยาบาลไปอีก 1 คน</div> <div> </div> <div> </div> <div>เรื่องราวของวันนี้ก็คงจบเพียงแค่นี้</div> <div>แต่เรื่องราวความผูกพันธ์ที่มีนั้นยังคงอยู่</div> <div> </div> <div> </div> <div> </div> <div>และเราจะกลับไปช่วยใหม่นะครับเพื่อน</div> <div> </div> <div> </div> <div> </div> <div> </div> <div>แ พ ท</div> <div>ME3</div> <div>0948593</div> <div>En-Tech 14 Silpakorn</div> <div> </div> <div> </div> <div> </div> <div> </div> <div> </div> <div> </div> <div> <hr> </div> <div> </div> <div> </div> <div> </div> <div> </div> <div>ป.ล.</div> <div>- แด่เพื่อนพี่และน้อง En-Tech 14</div> <div>- แด่ศิลปากร ถิ่นนี้ที่รัก</div> <div>- ตารางงาน fete de la musique ออกแล้ว</div> <div>- พรุ่งนี้จะไปดู fete de la musique</div> <div>- อะไรที่เค้าว่ากูเป็น กูไม่ได้เป็นซักอย่างเลย <div> <div>- <strong><font color="#ff99cc">คิดถึง</font></strong>สิ่งที่เคยบอกไว้</div></div></div> <div> </div> <div> </div> <p>  <p>  <p>  <p>  <p>  <p>  <p>  <p>  <p>  <p>  <p> <img src="http://c.services.spaces.live.com/CollectionWebService/c.gif?cid=7019164137933745565&page=RSS%3a+Tales+%3e%3e+for+En-Tech+15+and+ME3&referrer=" width="1px" height="1px" border="0" alt=""><img style="position:absolute" alt="" width="0px" height="0px" src="http://c.live.com/c.gif?NC=31263&amp;NA=1149&amp;PI=73329&amp;RF=&amp;DI=3919&amp;PS=85545&amp;TP=patzh.spaces.live.com&amp;GT1=patzh">http://patzh.spaces.live.com/Blog/cns!6169149825B3AD9D!1737.entry#commenthttp://patzh.spaces.live.com/Blog/cns!6169149825B3AD9D!1737.entryFri, 30 Jun 2006 14:54:54 GMT5blogentryblogentryBlog entryhttp://patzh.spaces.live.com/blog/cns!6169149825B3AD9D!1737/comments/feed.rsshttp://patzh.spaces.live.com/Blog/cns!6169149825B3AD9D!1737.entry#comment2006-06-30T16:58:46Zhttp://patzh.spaces.live.com/Blog/cns!6169149825B3AD9D!1711.entry<div> </div> <div> </div> <div>                          </div> <div> </div> <div> </div> <div> </div> <div> <img style="width:215px;height:286px" src="http://tk.files.storage.msn.com/x1pxzZ39wV--_dBiyWE-YPJZxoG6pfhrEj4YU1dyNXfkXsMMObhqr7qxNeA_YV8KaJ0oCyRF7LpL5TusCvO6AwstrbYpDbl51C1rUNcft5Uv19Y68rAicuP8ID2LQX6DNMPJhY2RidWTvA">                                                                            </div> <div> </div> <div>                   </div> <div>1 </div> <div> </div> <div> </div> <div> </div> <div> </div> <div>             เมื่อวันอาทิตย์ที่ผ่านมา ผมได้มีโอกาสไปเดินที่เซ็นทรัลลาดพร้าว และบังเอิญผมได้เดินเข้าไปในร้านขาย CD ร้านหนึ่งแล้วเห็น DVD แผ่นหนึ่งที่ทำมาจากหนังสือการ์ตูนชื่อดังของคุณอาดาจิ มิซึรุ Touch ในภาพยนตร์ชื่อเรื่องเดียวกัน</div> <div>ในชื่อเรื่อง &quot;Touch - ทัช ยอดรักนักกีฬา&quot; และผมก็ไม่ลังเลที่จะควักกระเป๋าจ่ายเงินเพื่อซื้อ DVD แผ่นนี้มาเชยชมที่บ้าน </div> <div> </div> <div>            อาจจะเป็นเพราะที่ผมนั้นเป็นแฟนการ์ตูนของอาดาจิ มิซึรุด้วยแล้ว ก็เลยไม่ใช่เรื่องแปลกที่จะอยากเห็นตัวการ์ตูนเหล่านั้นมีชีวิตจริงๆบทจอภาพยนตร์ (โดยเฉพาะเรื่องนี้ที่ทางวิบูลย์กิจ ออกเล่มปกแข็งมาแค่เล่มเดียวแล้วหายสาปสูญไปจากแผงหนังสือ) แล้วด้วยพล็อตเรื่องแบบ &quot;รักวัยรุ่น&quot; ที่เป็นแนวการ์ตูนของเค้า ทำให้ภาพยนตร์เรื่องนี้น่าจะเป็นที่ชื่อชอบของผู้คนในวงกว้าง (ที่รักภาพยนตร์แนวโรแมนติกคอมเมดี้)  </div> <div> </div> <div> </div> <div>&quot;สามหัวใจ...</div> <div> </div> <div>หนึ่งความฝัน...</div> <div> </div> <div>และความรักไม่อาจเปิดเผย...&quot;</div> <div> </div> <div>เป็นคำเปรยของภาพยนตร์รักโรแมนติกเรื่องนี้</div> <div>ที่จะนำพาไปสู้เรื่องราวของสายใยความผูกพันธ์ของคน 3 คนกับ 1 ความรู้สึกที่ยากจะบอก</div> <div> </div> <div> </div> <div> </div> <div> </div> <div>2</div> <div> </div> <div>รักซ่อนเร้น</div> <div> </div> <div> </div> <div>            ทัตซึยะและคัตซึยะพี่น้องฝาแฝดที่เติบโตมาด้วยกันกับเพื่อนบ้านสาวสวยมินามิที่สนิทกันมาตั้งแต่เด็ก<br>และทั้ง 3 คนนั้นก็ได้มีสัญญาร่วมกันว่าจะต้องไปโคชิเอ็งด้วยกัน ซึ่งทั้งทัตซึยะ คัตซึยะ และ มินามิ ที่สนิทสนมกันมาตั้งแต่เด็ก ทำให้ความสัมพันธ์ของทั้ง 3 คนนั้นได้เกิดเส้นใยของความรู้สึกที่มากกว่าคำว่าเพื่อนเหมือนสมัยเด็กๆ</div> <div>ทำให้ทั้ง 3 คนนั้นไม่อาจจะเอ่ยความรู้สึกของตัวเองออกมาได้</div> <div>            โดยเฉพาะบ้านทั้ง 2 ที่ติดกันและครอบครัวทั้ง 2 นั้นได้สร้างห้องเอาไว้หนึ่งห้องตรงกลางระหว่างบ้าน 2 หลังเพื่อที่จะให้ทั้ง 3 อยู่ด้วยกันก็เลยได้เกิดความคิดที่ว่า &quot;น่าจะรวมครวบครัวทั้งสองเข้าด้วยกัน&quot; ก็เลยเกิดคำสัญญษขึ้นมาอีกหนึ่งอย่างว่า ถ้าใครไปโคชิเอ็งได้คนนั้นจะเป็นคนที่รวมครอบครัวทั้งสองเข้าด้วยกัน</div> <div> </div> <div> </div> <div> </div> <div> </div> <div> </div> <div>3</div> <div> </div> <div>เพื่อความสัมพันธ์</div> <div> </div> <div> </div> <div>            ด้วยเหตุผลที่ทัตซึยะและคัตซึยะเป็นพี่น้องฝาแฝดกัน ด้วยความบังเอิญที่ทัตซึยะนั้นรู้ว่าคัตซึยะชอบมินามิมาตั้งแต่สมัยเด็กๆ ด้วยความที่ตนเองนั้นอยากจะรักษาความสัมพันธ์ดีๆเอาไว้ ทัตซึยะจึงเลิกเล่นเบสบอลตอนม.ปลาย เพื่อที่จะให้คัตซึยะนั้นได้ทำตามสัญญาที่ให้ไว้เพียงคนเดียว ซึ่งมินามินั้นก็เป็นผู้จัดการชมรมเบสบอลอยู่ด้วย</div> <div>            เพื่อเป็นการรักษาความสัมพันธ์ที่ดีทัตซึยะนั้นก็ได้มาเข้าร่วมชมรมมวยแทน ที่จะทำให้เห็นว่าตนเองนั้นก็มีความตั้งใจที่จะทำอะไรบ้างเหมือนกัน แต่ผลกลับไม่เป็นแบบนั้น หลังจากที่ทัตซึยะได้เข้าร่วมแข่งขันกับชมรมมวยและแพ้กลับมา มินามิเข้ามาปลอบทัตซึยะโดยการจุมพิษที่ปากของทัตซึยะ ก่อนที่ทัตซึยะกับมินามิจะห่างกันไป ทำให้ทัตซึยะต้องพูดกับมินามิถึงเรื่องราวที่เกิดขึ้น โดยที่ไม่รู้ว่าคัตซึยะได้ยินเรื่องเหล่านั้นด้วย</div> <div> </div> <div> </div> <div> </div> <div> </div> <div> </div> <div>4</div> <div> </div> <div>เพื่อเธอและฉัน</div> <div> </div> <div> </div> <div>            หลังจากเกิดเหตุการณ์ที่ไม่คาดฝันคัตซึยะจากไปอย่างไม่มีวันกลับทำให้ทัตซึยะนั้นหันกลับมาเล่นเบสบอลอีกครั้ง โดยหวังว่าจะทำความฝันของทั้ง 3 คนให้สำเร็จ แต่เรื่องราวมันไม่ได้มีอะไรเกิดขึ้นมาอย่างง่ายดาย ทัตซึยะพยายามทำทุกอย่างเพื่อเอาชนะความกดดัน และได้รับการยอมรับจากเพื่อนร่วมทีม </div> <div>            เค้าพยายามทำสิ่งนี้ด้วยความตั้งใจเพื่อที่จะทำให้คัตซึยะและมินามิ ได้ไปถึงความฝันด้วยกันรวมไปถึงเพื่อที่จะให้สายใยบางเบาที่ถูกเก็บเอาไว้ในใจได้แสดงออกมา ผ่านการทำตามสัญญาที่ให้ไว้กับทุกๆคน </div> <div> </div> <div> </div> <div>สุดท้ายความฝันของทุกคนก็เป็นความจริง</div> <div> </div> <div>และสุดท้ายทัตซึยะก็ได้บอกคำนั้นกับมินามิ...</div> <div> </div> <div>โดยที่ไม่ต้องเก็บซ่อนมันเอาไว้อีกต่อไป</div> <div> </div> <div> </div> <div> </div> <div> </div> <div> </div> <div> </div> <div> </div> <div> </div> <div> </div> <div> <hr> </div> <div> </div> <div> </div> <div> </div> <div>***หมายเหตุ***</div> <div>- การ์ตูนของอาดาจิ มิซึรุ นั้นหาซื้อได้ตามท้องตลาดทั่วไปซึ่งส่วนใหญ่จะออกกับสำนักพิมพ์วิบูลย์กิจ</div> <div>- เรื่องที่แนะนำ H2, Touch, Slowstep, พรอลวน คนอลเวง และ Katsu(ซึ่งยังไม่จบ)</div> <div>- H2 ได้ถูกเอามาทำเป็น Series แล้วสามารถหาซื้อได้(แต่ไม่ทั่วไปนะ)</div> <div> </div> <div> </div> <div> </div> <div> </div> <div> </div> <div> </div> <div> </div> <div> </div> <div>ป.ล.</div> <div>- เมื่อวานนั่งรถเมล์ไปอนุสาวรีย์ชัยเพื่อที่จะกลับบ้านกะจอยใช้เวลาร่วม 3 ชั่วโมง แม่งเอ้ย!!!</div> <div>- วันนี้วันเกิดปุ้ม Happy BirthDay นะคร๊าบ</div> <div>- นู่หยกเป็นลีดคณะ ทำให้มีคนหิวข้าว....5555+</div> <div>- งอนจริงๆนะเว้ย...ถึงแม้จะดูเหมือนไม่งอนก็เถอะ</div> <div>- จะสมัคร BUBand ดีมั้ยวะเนี้ย ไปป่วนชาวบ้านเค้าเล่นๆ</div> <div>- ชมรมคนทำหนัง เด๊ยวได้เจอกัลแน่ๆ</div> <div>- ยังไม่ได้ไปเอา Passport กิจกรรมเลยวะ ว่างๆค่อยไปเอา</div> <div>- อยากทำละครนิเทศฯโว้ยยยย อยากทำฝ่าย Sound </div> <div>- พี่บาสฝ่าย Sound หล่อโคตรไม่ไหวแล้ว</div> <div>- สมัครทำหนังสือ QuestionMark ไปแล้วหวังว่าคงจะได้ทำนะ</div> <div>- ถึงเพื่อนและน้องๆ วันไหนว่างๆจะแบกหนังสือไปให้นะคร๊าบ</div> <div>- ME3 คิดถึงพวกมึง(บางคน)วะ ว่างๆไปเล่นวินนิ่งกัน</div> <div>- <strong>จะเรียนนิเทศที่นี่แหละ ไม่หนีไปไหนแล้ว</strong></div> <div> <div>- อะไรที่เค้าว่ากูเป็น กูไม่ได้เป็นซักอย่างเลย</div> <div> <div>- <strong><font color="#ff99cc">คิดถึง</font></strong>สิ่งที่เคยบอกไว้</div></div> <div>  </div></div> <div> </div> <div> </div> <div> </div> <div> </div> <div> </div> <div> </div> <div> </div> <div> </div> <div> </div> <div> </div> <div> </div> <div> </div> <div> </div> <div> </div><img src="http://c.services.spaces.live.com/CollectionWebService/c.gif?cid=7019164137933745565&page=RSS%3a+Tales+%3e%3e+Invisible+Love&referrer=" width="1px" height="1px" border="0" alt=""><img style="position:absolute" alt="" width="0px" height="0px" src="http://c.live.com/c.gif?NC=31263&amp;NA=1149&amp;PI=73329&amp;RF=&amp;DI=3919&amp;PS=85545&amp;TP=patzh.spaces.live.com&amp;GT1=patzh">http://patzh.spaces.live.com/Blog/cns!6169149825B3AD9D!1711.entry#commenthttp://patzh.spaces.live.com/Blog/cns!6169149825B3AD9D!1711.entryWed, 21 Jun 2006 13:30:26 GMT12blogentryblogentryBlog entryhttp://patzh.spaces.live.com/blog/cns!6169149825B3AD9D!1711/comments/feed.rsshttp://patzh.spaces.live.com/Blog/cns!6169149825B3AD9D!1711.entry#comment2006-06-21T13:39:42Zhttp://patzh.spaces.live.com/Blog/cns!6169149825B3AD9D!1682.entry<div> </div> <div> </div> <div> </div> <div> </div> <div> </div> <div>1</div> <div> </div> <div>นิเทศศาสตร์  </div> <div>สาขาภาพยนตร์...</div> <div>มหาวิทยาลัยกรุงเทพ</div> <div> </div> <div>มันควรจะเป็นที่พำนักสุดท้ายของชีวิตมหา'ลัยของผม</div> <div>และสิ้นสุดกันทีกับการเดินทางที่แสนยาวไกลในช่วงเวลาที่ผ่านมา</div> <div> </div> <div> </div> <div> </div> <div> </div> <div> </div> <div>2</div> <div> </div> <div>วันที่ 31 พฤษภาคม ไปลงทะเบียน เออขึ้นทะเบียนเป็นนักศึกษามหาวิทยาลัยกรุงเทพ</div> <div>ซึ่งสำหรับตัวผม ถือว่าเป้นเรื่องที่ดี ที่ได้เรียนที่ตั้งใจและใฝ่ฝันเอาไว้</div> <div>แต่ในมุมมองของคนอื่น</div> <div>มันก็คงจะแปลกดีสำหรับคนอื่น ที่ไอ้บ้าคนนึงที่แม่งเอนท์ติดทุกปี แต่กลับมาเรียนมหา'ลัยเอกชน</div> <div>มัน่างเป็นเรื่องตลกเสียจริง แต่ก็อย่างว่าแหละครับ เราต้องไม่ลืมว่าเราต้องการจะเป็นอะไร</div> <div> </div> <div> </div> <div> </div> <div> </div> <div> </div> <div>3</div> <div> </div> <div>1 มิถุนายน</div> <div>ไข่เป็นไข่ไก่...กลายเป็นนก</div> <div>นกมีความหมายโดนนัยว่าคืออิสระ </div> <div>ผมมีอิสระต่อเครื่องจัก มีอิสระต่อสิ่งเร้า และมีอิสระที่ได้ลงมือทำในสิ่งที่ตัวเองต้องการ</div> <div>วันนี้คือก้าวแรกของการฝึกฝนตนเองเพื่อที่จะก้าวไปเป็นนก</div> <div>ถ้าวันหนึ่งผมได้กลายเป็นนกจริงๆ ผมจะเป็นนกที่ไม่มีเจ้าของ แต่อาศัยอยู่กับฝูงด้วยความรักและความอบอุ่น</div> <div> </div> <div>และวันหนึ่งผมจะกลายเป็นนก</div> <div> </div> <div> </div> <div> </div> <div>4</div> <div> </div> <div> </div> <div>เพื่อนกลุ่มแรก</div> <div>เกิดจากการที่ไป Try Out ทำละครนิเทศฝ่ายเสียง หลายคนหลายมุมมองต่างความคิด</div> <div>แต่ความตั้งใจและมีความมุ่งมันเดียวกันเพื่อนที่จะเป็นหนึ่งในทีมทำละครฝ่ายเสียง</div> <div>ไม่ว่าผลจะเป็นอย่างไร ทุกคนก็คือเพื่อนกัน</div> <div> </div> <div>ใช่มั้ยวะไอ้บอล....</div> <div>แล้วมึงจะได้อ่านมั้ยเนี้ย</div> <div>คิดถึงพวกแกวะ อยุ๋มหาลัยเดียวกันแท้ๆ แต่แม่งไม่ได้เจอกันเลย</div> <div> </div> <div> </div> <div> </div> <div>5</div> <div> </div> <div> <div>เปิดเทอมวันแรก(ของการเปิดเทอมในชีวิตมหาลัยครั้งที่ 3) ผมไม่รู้จักใครเลย</div> <div>ผมไปถึงที่นั่นผมโทรไปหาไอ้กานต์ เพื่อนที่ต้องนี้มันเป็นพี่อยู่ปี 3 ไปแล้ว</div> <div>ไกด์ ส่วนตัว เพื่อนที่ดี ก็อาจจะเป็นมันในช่วงเวลานี้ก็เป็นได้</div> <div>ถึงแม้ว่าจะไม่ได้จบจากสถาบันเดียวกัน แต่เราก็ถูกหลอมด้วยเบ้าหลอมเดียวกันนั่นก็คือ &quot;สนร&quot;</div> <div> </div> <div>สนร. สร้างเพื่อนให้กับชีวิต</div> <div> </div> <div> </div> <div> </div> <div> </div> <div> </div> <div>6</div> <div> </div> <div>ราชบพิธ คือที่ที่สร้างมิตรภาพ ความผูกพันธ์ </div> <div>สายใยเหล่านี้ทำให้น้อยนักที่จะมีช่องว่างระหว่างความสัมพันธ์ของคนที่มีเลือดสีเดียวกัน</div> <div>ขาว-เหลือง ไม่ว่าจะไปอยู่ที่ใด ก็ยังคงเป็นขาว-เหลือง</div> <div>รักเพื่อน เคารพพี่ ดูแลน้อง</div> <div>สิ่งสำคัญสำหรับพวกเรา ชาวขาว-เหลือง....</div> <div> </div> <div>(แด่พี่วิต พี่เฮียง เบนซ์ และปนัยเทพ)</div> <div> </div> <div> </div> <div> </div> <div>7</div> <div> </div></div> <div>สำหรับเพื่อนใหม่ๆ...เออ ถือว่าละไว้ในฐานที่เข้าใจกัน</div> <div>เพื่อน ที่ผ่านมา คำว่าเพื่อนมันมีได้หลายรุปแบบ เราสามารถที่จเลือกรับความรู้สึกดีๆ</div> <div>จากการที่ได้พูดคุย เจอหน้า แซว </div> <div>ด้วยความที่เป็นคณะนิเทศศาสตร์ ผมมีความเชื่ออย่างนึง อาจจะแปลก</div> <div>แต่คิดว่า คณะนนี้คงจะเลือกคนที่เหมาะสมให้เข้ามาอยุ่ที่นี่แล้ว ก็น่าจะเลือกคนที่มี Taste คล้ายๆกัน</div> <div>มาอยู่ด้วยกัน ได้รู้จักกันด้วยหละมั่ง</div> <div> </div> <div>แต่ว่าอย่างไรก็แล้วแต่....</div> <div>เวลาอี 4 ปี</div> <div>คงจะเป้นเครื่องพิสูจน์คำว่าเพื่อนว่าที่แท้จริงนั้นมันเป็นเช่นไร</div> <div> </div> <div> </div> <div> </div> <div> </div> <div> </div> <div> </div> <div> </div> <div> </div> <div>X</div> <div> </div> <div>สุดท้าย ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นก็ตาม...</div> <div>ถ้าเราได้เลือกสิ่งที่ต้องการแล้ว</div> <div> </div> <div>เราก็ต้องทำมันให้เต็มที่ เพื่อตัวเอง</div> <div>จะได้ไม่ต้องมาเสียใจทีหลัง....</div> <div> </div> <div> </div> <div> </div> <div> </div> <div> </div> <div> </div> <div> </div> <div> </div> <div> </div> <div> </div> <div> </div> <div> </div> <div> </div> <div> </div> <div> </div> <div> </div> <div> </div> <div> </div> <div> </div> <div> </div> <div> </div> <div> </div> <div>ป.ล.</div> <div>- หิวข้าววะ ถ้าได้อ่านอย่าลืมนะเว่ย....55555+</div> <div>- ไม่มีอะไรที่สายเกินไป ถ้าหากว่าได้ลองทำ<br>- ชุดหมีอย่าลืมเอามาให้ด้วยนะครับ มันแพง</div> <div>- ME3 คิดถึงพวกมึง(บางคน)วะ ว่างๆไปเล่นวินนิ่งกัน</div> <div>- The Milligram Percent News Updae</div> <div>   - about the ordition for concert &quot;Kodindy 4&quot; we can't make this music for this event we hope next year</div> <div>i wanna play in the Kodindy 5 see ya next years</div> <div>   - The Milligram Percent Change Guitarist </div> <div>   - a new Single coming soon if we can play and recorded finish</div> <div>- สิ่งที่ยากที่สุดคือ การพยายามจะไม่ลืม ว่าเราต้องการจะเป็นอะไร</div> <div>- ต้องขออภัยที่วันที่ 14 มิถุนายน ไม่สามารถอัพเดทข้อมูลได้ เนื่องจากมีปัญหาทางด้ายระบบเคลือข่ายอินเตอร์เนท</div> <div>- อะไรที่เค้าว่ากูเป็น กูไม่ได้เป็นซักอย่างเลย</div> <div> <div>- <strong><font color="#ff99cc">คิดถึง</font></strong>สิ่งที่เคยบอกไว้</div></div> <div> </div> <div> </div> <div> </div> <div> </div> <div> </div> <div> </div> <div> </div> <div> </div> <div> </div> <div> </div> <div> </div> <div> </div> <div> </div> <div> </div> <div> </div> <div> </div><img src="http://c.services.spaces.live.com/CollectionWebService/c.gif?cid=7019164137933745565&page=RSS%3a+First+Impression+in+Third+Place&referrer=" width="1px" height="1px" border="0" alt=""><img style="position:absolute" alt="" width="0px" height="0px" src="http://c.live.com/c.gif?NC=31263&amp;NA=1149&amp;PI=73329&amp;RF=&amp;DI=3919&amp;PS=85545&amp;TP=patzh.spaces.live.com&amp;GT1=patzh">http://patzh.spaces.live.com/Blog/cns!6169149825B3AD9D!1682.entry#commenthttp://patzh.spaces.live.com/Blog/cns!6169149825B3AD9D!1682.entrySun, 18 Jun 2006 13:53:54 GMT11blogentryblogentryBlog entryhttp://patzh.spaces.live.com/blog/cns!6169149825B3AD9D!1682/comments/feed.rsshttp://patzh.spaces.live.com/Blog/cns!6169149825B3AD9D!1682.entry#comment2006-06-18T13:53:54Zhttp://patzh.spaces.live.com/Blog/cns!6169149825B3AD9D!1569.entry<div> </div> <div> </div> <div> <hr> </div> <div> </div> <div> </div> <div><font size=2><strong>&quot;ในกลางวันที่เต็มไปด้วยคลึ้มฝน หนทางยาวไกลไปสู่จุดหมาย<br>หันหน้ามองดู ผู้คนรอบกายคงมีความมุ่งหมายไม่ต่างกัน&quot;</strong></font></div> <div> </div> <div>  </div> <div> <hr> </div> <div> </div> <div> </div> <div> </div> <div>ปีที่ 39 ของระบบการคัดเลือกเข้าศึกษาต่อระดับมหา'ลัยของไทย<br>ที่ถูกเรียกขานว่า ระบบ Entrance<br></div> <div>ผมเป็นหนึ่งคนที่อยู่ภายใต้ระบบนี้ ระบบที่ทุกคนคิดว่ามันเสมอภาคและยุติธรรมสำหรับทุกคน<br>แต่มันจริงเหรอ....</div> <div> </div> <div>ผมเรียนสายวิทยาศาสตร์ที่ดรงเรียนแห่งหนึ่งด้วยความคิดที่ถูกปลูกฝังมาตั้งแต่เยาว์วัย</div> <div>ว่าคนที่เก่งที่สุดต้องเรียนสายวิทย์</div> <div> </div> <div>เวลานั้นมันเลือกอะไรไม่ได้หรอกครับ ถ้าหากว่ามันมีข้อดีตรงที่<br>การเรียนสายวิทย์มันทำให้เราสามารถเลือกเรียนทุกอย่างตามที่ใจเราต้องการได้<br>ไม่ว่าจะเป็นสาขาวิชาของสายการเรียนไหนก็ตาม</div> <div> </div> <div>เด็กสายวิทย์ถูกมองว่าเรียนหนัก เนื้อหาวิชายาก และเยอะ คนที่ผ่านมาได้<br>ต้องเป้นคนที่อุดมไปด้วยความรู้และความสามารถ</div> <div> </div> <div> </div> <div>ผมก็เป็นเด็กสายวิทย์เลขที่ 8 ของห้อง ที่บังเอิญว่าคนที่เก่งที่สุดในห้องคือเลขที่ 7</div> <div> </div> <div> </div> <div>มันก็กลายเป็นเรื่องที่ไม่เป็นเรื่องการที่คนเราจะไม่มีความรู้อะไรเลยแล้วสอบให้ผ่านนั้นมันยากเสียยิ่งกว่ายาก<br>แต่มันจะยากแค่ไหนเชียวถ้าหากว่าเพื่อนคุณแน่แล้วก็ใจกว้างพอที่จะทำให้คุณนั้นผ่านได้ง่ายๆ<br><br>แน่นอนถึงเกรดมันจะไม่สวยหรู แต่มันก็ทำให้คุณได้เลื่อนชั้นและผ่านในวิชาที่คุณลำบากใจไปได้<br></div> <div>และแน่นอนสิ่งที่ตามมาอีกทั้งหลายทั้งปวงมันก็จะเกิดขึ้นตามมาเหมือนดั่ง โดมิโน ที่กำลังจะล้ม...</div> <div> </div> <div> </div> <div> </div> <div> <hr> </div> <div> </div> <div> </div> <div>พอถึงเวลาที่ต้องเลือกทางเดินสายต่อไป</div> <div><br>ผมเป็นคนเรียนได้เกรดไม่ค่อยดีเท่าไหร่ แน่หละ เรียนๆโดดๆ<br>เรียนเอาจริงเอาจังเฉพาะวิชาที่ตัวเองชอบเท่านั้น ซึ่งมันก็มีไม่กี่วิชา</div> <div><br>เกรดเฉลี่ยนั้นแทบจะไม่เพียงพอที่จะสร้างโอกาสให้กับตัวเอาซักเท่าไหร่<br>แต่เพื่อนๆในห้องกลับใช้สิ่งเหล่านั้นในการสร้างโอกาสสำหรับพวกเค้า</div> <div> </div> <div>เพื่อนผมหลายๆคนมีทางเดินของชีวิตตั้งแต่ยังไม่จบชั้นมัธยมปลาย<br>เพื่อนบางคนไปเรียนต่อที่เมืองนอก บางคนได้ที่เรียนในคณะที่ตั้งใจ</div> <div> </div> <div>โดยที่หลายๆคนต้องมานั่งลุ้นกับผลของคะแนนสอบวัดความรู้ครั้งแรกตอนเปิดเทอม 2</div> <div> </div> <div>ไม่รู้ว่าผมนั้นโชคดีหรือโชคร้ายกันแน่ผมเริ่มไหวตัวทันในสิ่งที่ผมต้องการจะทำหลังจากที่คะแนนครั้งแรกนั้นออก<br>สิ่งที่ผมรู้ก็คือ ผมหมดสิทธิ์ที่จะเลือกเรียนในสิ่งที่ตัวเองต้องการในครั้งนั้น</div> <div><br>ผมต้องมุ่งหาเป้าหมายต่อไป เพื่อที่จะทำมันในครั้งสุดท้ายตอนจบเทอม 2</div> <div>เพื่อล้มล้างความผิดหวังแล้วต้องการพิสูจน์สิ่งที่ผมได้ทำตลอด 3 ปี</div> <div> </div> <div> </div> <div>ว่าหน้าอย่างผมไม่ใช่พวกที่ห่วยแตก...</div> <div> </div> <div> </div> <div> <hr> </div> <div> </div> <div> </div> <div><font size=2><strong>&quot;ฉันเป็นหนึ่งในความหวังเหล่านั้น มีเดิมพันสิ่งนี้ด้วยชีวิต<br>รอเพียงว่าเอนท์ติดหรือไม่ติด เปลี่ยนชีวิตที่รอมาเนิ่นนาน&quot;</strong></font></div> <div> </div> <div> </div> <div> <hr> </div> <div> </div> <div> </div> <div> </div> <div>สุดยอดของคณะที่เด็กสายวิทย์ต้องการจะเข้า<br>ถ้าไม่ใช่คณะแพทย์ศาสตร์แล้วจะเป็นคณะอะไรได้อีกนอกจากคณะวิศวกรรมศาสตร์<br><br>และแน่นอน คณะวิศวกรรมศาสตร์ถูกยอมรับกันก็มีไม่มาก<br>วิศวฯจุฬาฯ วิศวฯลาดกระบัง และ วิศวฯเกษตร<br><br>ถ้าผมได้เข้าไปอยู่ในคณะเหล่านี้ได้ </div> <div>มันคงเป็นเรื่องที่วิเศษและเป็นการพิสูจน์พิสูจน์ตัวเองได้ดี</div> <div> </div> <div>เวลาที่เหลือน้อยมันหมายถึงความทุ่มเทที่ผมจะทำมันนั้นต้องมหาศาล<br>และไม่ใช่เรื่องงาย สำหรับคนที่ได้แต่&quot;ลอกเรียน&quot;มาตลอดเวลา 3 ปีเต็ม<br><br>เวลาที่ผมใช้เรียนนั้นก็ไม่ได้มากมายอะไรนักถ้าเทียบกับเพื่อนๆที่เป็นหนอนหนังสือ<br>และตั้งเป้ามหายในชีวิต และวางแผนที่จะทำในสิ่งที่ตัวเองต้องการมาตลอด<br><br>แต่สำหรับผม คำตอบจากคำถามที่ถามว่า &quot;จะเข้าคณะอะไร?&quot;<br>เป็นคำตอบที่ถูกฝังรากอยู่ในใจแต่ไม่มีโอกาสที่จะได้ทำมันอยู่เสมอ</div> <div> </div> <div>จะทำยังไงได้<br>ผมถูกเลือกให้เป็นตามทางนั้น...ด้วยตัวของผมที่ลงมือทำมันลงไปเอง</div> <div> </div> <div>แต่ไม่เคยมีใจให้กับมันเลยซักนิด<br>แต่มันกลับได้ผลออกมาดีเสียเหลือเกินจนผมแทบไม่อยากจะเชื่อตัวเอง</div> <div> </div> <div>แต่ทุกสิ่งที่เกิดดขึ้นทำให้ผมได้รู้ว่า<br>ผมก็แค่เด็กสายวิทย์คนนึงที่<strong>ประสบความล้มเหลวด้วยความสำเร็จ</strong></div> <div><strong></strong> </div> <div><strong></strong> </div> <div>โอกาศมันมีอีกไม่มากนักหรอก....</div> <div> </div> <div> </div> <div> </div> <div> <hr> </div> <div> </div> <div> </div> <div> </div> <div>ก้าวแรกของนิสิตใหม่ของมหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์<br>คณะวิศวกรรมศาสตร์ ผมเป็นนักศึกษาคณะวิศวกรรมศาสตร์</div> <div>เช่นเดียวกับเพื่อนเลขที่ 7 ของผม อย่างไม่น่าเชื่อ</div> <div> </div> <div>ผมได้ค้นพบอะไรบางอย่างในที่แห่งนี้ อาจจะดูไม่ใหญ่โตอะไร<br>แต่มันก็ทำให้เราโตขึ้นและก็กล้าที่จะตัดสินใจอะไรมากขึ้น</div> <div> </div> <div>ห้องเชียร์ของคณะวิศวะฯ สอนให้ผมได้รู้จักกับสิ่งที่ดีที่สุดบนโลกใบนี้<br>นั้นก็คือ<strong>&quot;น้ำ&quot;</strong></div> <div> </div> <div>คุณสมบัติของน้ำ 5 อย่างที่ผมไม่เคยได้สังเกตุมัน</div> <div>การไหลลงจากที่สูงไปสู่ที่ต่ำ เป็นของประสาน เปลี่ยนรูปตามภาชนะ<br>การไหลรวมกันไม่ว่าจะมาจากไหน และสุดท้าย มันรักษาระดับ<br>และ ระบบ SOTUS ของที่นี่ทำให้ผมได้เรียนรู้และโตขึ้นอีกมาก</div> <div> </div> <div>ผมได้เพื่อนที่ดี และเพื่อนเลวๆต่างๆกันไป<br>เรียนรู้ความเป็นจริง ยอมรับความล้มเหลว และพร้อมที่จะลุกก้าวต่อไป</div> <div>ที่สำคัญที่สุดประสบการณ์ชีวิต ที่ไม่สามารถหาได้จากที่อื่น</div> <div> </div> <div>การเดินทางไปข้างหน้าของผมก็คือ<br>การไปยื่นใบลาออกจากมหาวิทยาลัย เพื่อนที่จะเดินไปสู่สิ่งที่เราตั้งใจเอาไว้</div> <div> </div> <div> </div> <div> <hr> </div> <div> </div> <div> </div> <div>ก่อนหน้านี้<br>ที่ดรงเรียน ผมเคยได้จัดการประกวดวงดนตรีระดับโรงเรียนขึ้น และผมก็โชคดีได้พบกับบุคคล คนหนึ่ง<br>ซึ่ง ณ เวลานั้นผมได้เชิญเค้ามาเป็นกรรมการตัดสินวงดนตรี<br>และผมกล้าพูดได้เวลาเค้าเป็นผู้ที่มีอิทธิพลต่อการเปลี่ยนแปลงของตัวผมมากที่สุดคนหนึ่ง</div> <div> </div> <div>ตอนผมรู้จักกับเค้า ผมรู้เพียงว่าเค้าเป็นนักร้องวงดนตรีสมัครเล่น วงหนึ่งที่เคยผ่านเวที Live in a day และ<br>กำลังจะมีคอนเสิร์ตที่รวมตัวกันทำเองที่มีชื่อว่า &quot;คอนเสิร์ตโคตรอินดี้&quot;</div> <div>และแน่นอนว่าผมได้ไปดูคอนเสิร์ตนั้นด้วย</div> <div> </div> <div>ถ้าพูดในเรื่องของรสนิยมทางด้านดนตรี ภาพยนตร์ เค้าอาจจะไม่ใช่ส่วนสำคัญในการเปลี่ยนแปลงของผมมากมายนัก</div> <div>แต่ทว่าในเรื่องของการใช้ชีวิต การเรียนรู้ที่จะฟัง เปิดโลกทรรศน์ใหม่ ผมได้จากเค้ามากมายเหลือเกิน</div> <div> </div> <div>และเรื่องบังเอิญมากกว่านั้น<br>เค้าเรียนอยู่คณะวิศวกรรมศาสตร์ทีแห่งมหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์<br><br><br>ที่เดียวกับที่ผมกำลังจะไป<strong>ลาออก</strong></div> <div> </div> <div> </div> <div> <hr> </div> <div> </div> <div> </div> <div> พี่พุฒิเป็นนักศึกษาวิศวะฯเกษตรศาสตร์ด้วยวิธีการโยนหัวก้อย<br>เพราะก่อนหน้านี่พี่พุฒิติดคณะวิทยาศาสตร์ สาขาฟิสิกส์ที่บางมด แต่ก็ติดที่วิศวกรรมศาสตร์ที่เกษตรเช่นกัน</div> <div> </div> <div>โชคชะตาเหมือนเล่นตลก พี่พุฒิเรียนปี 5 ตอนที่ผมนั้นเรียนปี 1</div> <div>ใช่ครับ พี่พุฒิเรียนปี 5</div> <div>และหลังจากที่ผมลาออกไป</div> <div>พี่พุฒิกำลังขึ้นปี 6 </div> <div> </div> <div>ผมลาออกเพื่อที่จะเลือกเอนทรานซ์ใหม่อีกครั้ง</div> <div>เอนทรานซ์ครั้งสุดท้าย การเอนทรานซ์ปีที่ 40</div> <div> </div> <div>ผมมีเวลาไม่มาก แต่ก็เพียงพอที่จะทำให้ผมได้สัมผัสกับการเรียนพิเศษไทย-สังคม</div> <div>คอร์สสำหรับการทำข้อสอบเอนทรานซ์<br><br>คะแนนของผมจัดได้ว่าผมพอใจกับมันเลย<br>แล้วผมก็ได้ทำในสิ่งที่ผมต้องการ<br>ผมเลือกวารสารศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์เป็นอันดับ 1<br>ก่อนที่จะเลือก คณะมนุษย์ศาสตร์สื่อสารมวลชน ของมหาวิทยาลัยเชียงใหม่ เป็นอันดับ 2</div> <div>และปิดท้ายด้วยภาพยนตรื ที่ราชมงคล วิทยาเขตเทคนิคกรุงเทพฯ<br><br>แน่นอนครับ มันคงไม่ใช่แค่นั้นสำหรับคนที่จนตรอก<br>ผมไปสมัครสอบคณะวิศวกรรมศาสตร์ ภาควิชาเครื่องกลของมหาวิทยาลัยศิลปากรเอาไว้ด้วย<br><br>และก็เป็นเรื่องตลกทีเดียวสำหรับคนที่พึ่งลาออกจากคณะวิศวะฯ</div> <div> </div> <div>คะแนนผมติดที่ราชมงคล เทคนิคกรุงเทพฯ<br>แต่ด้วยเรื่องราวต่างๆมากมายทำให้ผมไม่ได้เรียนตรงนั้น<br><br>และด้วยโชคชะตาฟ้าลิขิต อีกไม่กี่วันต่อมา</div> <div>ผมได้หลายเป็นนักศึกษาคณะวิศวกรรมศาสตร์และเทคโนโลยีอุตสาหกรรมของศิลปากรเสียแล้ว<br><br></div> <div> </div> <div> <hr> </div> <div> </div> <div>ผมจบเทอมแรกด้วยเกรดเฉลี่ย 1.08<br>กับเกรด F อีก 2 วิชาซึ่งหนึ่งในนั้นเป้นตัวต่อของวิชาในภาคที่มันทำให้ผมต้องเรียนคณะนี้อย่างน้อยๆ 5 ปี</div> <div> </div> <div>มันช่างแสนสาหัสเสียเหลือเกิน<br>แค่คิดว่าทำอย่างไรไม่ให้โดนรีไทร์นั้นเป็นเรื่องที่ยากเสียยิ่งกว่ายาก</div> <div> </div> <div>แต่ในเวลาเดียวกัน<br>พี่พุฒิ พึ่งถูกรีไทร์จากมหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ </div> <div> </div> <div>มันเป็นเรื่องที่ทำใจลำบากมากๆสำหรับคนที่ทนเรียนคณะที่ไม่ใช่ตัวเองมานานถึง 6 ปี<br>ก่อนจะถูกให้ออกจากการเป้นนักศึกษาทั้งๆทีอีกเพียงแค่ไม่กี่ตัวก็จะจบเป็นบัณฑิตใหม่<br><br>พี่พุฒิได้ทรานสคริปมา 1 ใบ<br>ที่สามารถที่จะเรียนในคณะวิศวกรรมศาสตร์ได้อีก 2 ปีครึ่งและจบ<br><br>กับทางเลือกที่จะเดินไปหาหนทางใหม่ ที่โอกาสนั้นมากองให้ถึงตรงหน้า</div> <div> </div> <div>ในความรู้สึกของผม ผมรู้เลยว่าผมควรทำอย่างไรต่อไป</div> <div> </div> <div>โอกาสมันมีน้อยมากที่ผมจะอยู่รอดต่อไป ยังไงซะผมก็ต้องหาหนทางข้างหน้าที่จะเกาะมันเอาไว้<br>และแน่นอนผมก็ได้ทำในสิ่งเดิมๆอีกครั้ง<br><br>แต่ครั้งนี้ไม่มีคำว่าลาออก</div> <div> </div> <div> </div> <div> </div> <div> <hr> </div> <div> </div> <div><strong><font size=2> &quot;วันต่อมาก็มีแสงแดดจ้า รอเวลากระกาศผลสิ่งนั้น<br>รอ รอ รอ มาหลายวัน อยากให้ผลของมันเป็นดั่งใจ&quot;</font></strong></div> <div> </div> <div> </div> <div> <hr> </div> <div> </div> <div> </div> <div>เรื่องราวต่างๆมากมายที่เกิดขึ้นในตอนนี้<br>เป็นทั้งเรื่องที่น่ายินดีและน่าครุ่นคิด<br><br>พี่พุฒิกลับมาเรียนที่คณะวิศวกรรมศาสตร์อีกครั้งแต่คราวนี้เป็นที่มหาวิทยาลัยศรีปทุม</div> <div>พี่พุฒิก็คงจะตั้งใจเรียนให้มันจบๆให้เร็วๆเพื่อที่จะทำอย่างอื่นต่อเช่นกันเลยเลือกทางเดินนี้</div> <div> </div> <div>และเรื่องราวที่ทำให้ต้องมาคิดมากทั้งๆที่ไม่ควรคิด<br>หลังจากที่ผลการเรียนเทอม 2 ออกมาแล้ว เป็นเรื่องที่หน้าประหลายใจไม่น้อย<br>เกรดเฉลี่ยของผม ดีมาก มากพอที่จะดึงเกรดในเทอมแรกขึ้นมาให้พ้นโซนอันตราย<br><br>ในขณะที่ผมกำลังรอผล admission ครั้งแรกของประเทศไทย<br>ที่เต็มไปด้วยปัญหาความไม่พร้อมของระบบและบุคคล ที่ทำให้พวกเราต้องเสียเวลามานานแสนนาน<br> </div> <div>มันเลยทำให้หลายๆคนในชีวิตของผมพยายามจะเนี่ยวรั้งให้ผมเรียนคณะวิศวกรรมศาสตร์ต่อไป<br>ด้วยค่านิยมที่ถูกทิ้งเอาไว้ในสังคมไทย<br><br>มีคนบอกผมว่า การที่เราเรียนจบวิศวะฯไม่ว่าจบกี่ปีมันก็มีงานทำ ระดับวิศวะฯเนี้ยมีที่ไหนบ้างที่ไม่รีบ<br>โดยเฉพาะอย่างภาคเครื่องกลด้วยแล้วยิ่งหางานง่ายเข้าไปใหญ่</div> <div> </div> <div>ผมไม่มีคำตอบอะไรมากมายนักหรอก </div> <div>ทุกคนมองว่า ผมเรียนไม่ไหว แล้วต้องการไปเรียนสิ่งที่มันง่ายกว่าแค่เท่านั้น<br><br>ผมกลับมองตรงกันข้าม ผมรู้สึกว่าถ้าผมเรียนวิศวะฯโดยที่</div> <div>ผมไม่มีความชอบมันและไม่ได้รักมันแล้ว ถ้าให้ผมฝืนเรียนต่อไป<br>ในไม่ช้าคนที่จะได้รับผลเหล่านั้นก็คือตัวผมเอง</div> <div> </div> <div><strong>และสิ่งที่ผมพยายามทำมาตลอดไม่ได้เป็นการหนีมัน</strong></div> <div><strong>แต่เป็นการวิ่งไปหาความฝัน วิ่งไปหาสิ่งที่ผมต้องการมาตลอดต่างหากหละ...<br></strong></div> <div> </div> <div> </div> <div><strong>ผมยอมเสียเวลาไม่กี่ปี ดีกว่าทนเรียนต่อไปแล้วเสียทุกอย่างในชีวิต...</strong></div> <div><strong></strong> </div> <div><strong></strong> </div> <div><strong></strong> </div> <div> <hr> </div> <div> </div> <div> </div> <div> </div> <div> </div> <div> </div> <div> </div> <div> </div> <div> </div> <div>ป.ล.</div> <div>- แด่พี่พุฒิ - พุฒิยศ ผลชีวิน</div> <div>- เนื้อเพลงที่แทรกอยู่ตรงเนื้อเรื่องคือเนื้อเพลง &quot;รอผล ENT' ของวงดนตรี ภูมิจิต&quot; ที่แต่งขึ้นสมัยที่พี่พุฒิเรียนอยู่ที่โรงเรียนเทพศิรินทร์ และเป็นเพลงแรกของวงดนตรี &quot;ภูมิจิต&quot;</div> <div>- เกิดเป็นคนต้องเอนท์ให้ติด ถ้าเอนท์ไม่ติดก็ไม่ใช่คน<br>- ไว้อาลัยกับปีแรกของระบบการรับบุคคลเข้าศึกษาต่อระดับอุดมศึกษาที่เรียกว่า &quot;Admission&quot;</div> <div>- ระลึกถึง 40 ปีระบบEntrance ที่จากเราไปเหลือไว้เพียงค่านิยมห่วยๆให้กับคนรุ่นหลัง<br>- โชค คือ โอกาส ที่เราคว้ามันเอาไว้ได้</div> <div>- &quot;วงดนตรีที่อยู่หน้าท่านในขณะนี้ คือวงดนตรีภูมิจิต&quot;<br>- อะไรที่เค้าว่ากูเป็น กูไม่ได้เป็นซักอย่างเลย</div> <div>- <strong><font color="#ff99cc">คิดถึง</font></strong>สิ่งที่เคยบอกไว้<br><br></div> <div> </div> <div> </div> <div> </div> <div> </div> <div> </div> <div> </div> <div> </div> <div> </div> <div> </div> <div> </div><img src="http://c.services.spaces.live.com/CollectionWebService/c.gif?cid=7019164137933745565&page=RSS%3a+Tales+%3e%3e+Walking+to+the+Sunshine&referrer=" width="1px" height="1px" border="0" alt=""><img style="position:absolute" alt="" width="0px" height="0px" src="http://c.live.com/c.gif?NC=31263&amp;NA=1149&amp;PI=73329&amp;RF=&amp;DI=3919&amp;PS=85545&amp;TP=patzh.spaces.live.com&amp;GT1=patzh">http://patzh.spaces.live.com/Blog/cns!6169149825B3AD9D!1569.entry#commenthttp://patzh.spaces.live.com/Blog/cns!6169149825B3AD9D!1569.entrySun, 21 May 2006 17:54:25 GMT15blogentryblogentryBlog entryhttp://patzh.spaces.live.com/blog/cns!6169149825B3AD9D!1569/comments/feed.rsshttp://patzh.spaces.live.com/Blog/cns!6169149825B3AD9D!1569.entry#comment2006-05-27T06:50:34Zhttp://patzh.spaces.live.com/Blog/cns!6169149825B3AD9D!1502.entry<div> </div> <div> </div> <div> </div> <div> </div> <div> </div> <div> </div> <div align=center><font color="#ff0000"> --- เรี่องราวทั้งหมดเป็นเรื่องที่ถึงบุคคลกลุ่มหนึ่ง คนส่วนใหญ่โปรดอย่าร้อนตัวขณะอ่าน ขอบคุณ ---<br>--- คำหยาบ คำไม่สุภาพ กิริยาของตัวละคร เป็นสิ่งที่ไม่ควรปฎิบัติตาม ---</font></div> <div align=center><font color="#ff0000"></font><font color="#ff0000"> --- อีกเรื่องนึงที่สำคัญมาก เรื่องทั้งหมดเป็นเรื่องแต่ง กรุณาอย่าใส่ใจและตีความว่าเป็นเรื่องจริง ขอบคุณ ---</font></div> <div><font color="#ff0000"></font> </div> <div><font color="#ff0000"></font> </div> <div><font color="#ff0000"></font> </div> <div><font color="#ff0000"></font> </div> <div><font color="#ff0000"></font> </div> <div> <hr> </div> <div><font color="#ff0000"></font> </div> <div> </div> <div> </div> <div>&quot;ทำไมเราต้องไปทำอะไรตามพวกแม่งด้วยวะ...ในเมื่อเราสามารถที่สร้างมันขึ้นมาเองได้ว่ามั้ย?&quot;<br>&quot;.............................&quot;</div> <div>&quot;แม่งโตกว่าไม่เท่าไหร่ก็มาด่าพวกกู เหี้ยคิดว่าเจ๋งมาจากไหนวะ เดี๋ยวกูจะเปลี่ยนทั้งหมดให้เป็นของกูเลยพวกแม่งจะได้ถอยออกไปซะที&quot;<br>&quot;จะดีเหรอวะ.......มันจะไม่พลาดเหรอ?&quot;<br>&quot;มึงไม่ทำไม่เป็นไร งานอย่างอื่นกูยังทำได้ อย่างเนี้ยนะเด็กๆว่ะ&quot;<br>&quot;มึงไม่เคยผ่านงานพวกนี้มาเลยนะเว่ย&quot;<br>&quot;อะไร มันก็เหมือนกันแหละ มึงคอยดูแล้วกัน&quot;<br><br><br><br></div> <div>และแล้วผมก็มายืนถึงจุดนี้จนได้ <br><br>จะว่าผมคนเดียวก็คงไม่ใช่ ต้องบอกว่าพวกเราก็มาถึงจุดนี้จนได้ จุดเปลี่ยนของกาลเวลาที่ทำให้เรามาถึงจุดสูงสุด เป้นผู้สร้าง ผู้ควบคุม ทุกอย่างของครอบครัวนี้ จะทำอะไรอีกหละ มีหมดทุกอย่าง พี่ก็มีแล้ว เพื่อนๆเยอะแยะอย่างกับสั่งได้ น้องๆก็เข้ามาสวาพิภักดิ์ด้วยความเคารพนับถือ ด้วยกระบวนการสร้าง ยิ่งทำให้น้องๆเหล่านี้ดิ้นไม่หลุดจากกรอบที่พวกเราสร้างเอาไว้แน่นอน <br><br>ที่เหลือก็เป็นเรื่องของกระบวนการที่จะทำให้ทุกสิ่งที่เราทำนั้นเป็นสิ่งที่ถูกต้องที่สุด<br>แต่มันจะยากอะไรในเมื่อเรามีพี่ๆหนุนหลังเราอยู่ ทำยังไงเราก็ไม่ผิดเด็ดขาด<br><br>สุดท้ายและท้ายที่สุดความสำเร็จก็อยู่กับเราจนได้</div> <div> </div> <div> </div> <div> </div> <div> <hr> </div> <div><br></div> <div> </div> <div>เวลา 20.41 น.<br></div> <div>วงสนทนาของผู้ที่ถูกลืมราวๆ 7-8 คนนั่งถกกันถึงเรื่องราวที่เกิดขึ้นและสิ่งที่กำลังจะเปลี่ยนไป ในมุมมองที่แตกต่าง<br>เพื่อที่จะหาอะไรบางอย่าง</div> <div> </div> <div> </div> <div> </div> <div>&quot;หยิ่ง...&quot;<br>&quot;ผยอง...&quot;<br>&quot;จองหอง...&quot;<br><br>&quot;ผมว่าบางทีเค้าก้มั่นใจเกิดไป เค้าทำอะไรเค้าไม่เคยปรึกษารุ่นพี่ที่รู้มาก่อน เค้าคิดว่าสิ่งที่เค้าเคยทำมันถูกเสมอหละมั่ง เค้าก็เลยไม่ปรึกษาใคร หรือไม่ก็มีพี่บางคนหนุนหลังเค้าอยู่ก็เป็นไปได้&quot;<br><br>&quot;ผมว่ามันเป็นเรื่องแปลกนะ การที่คนที่ไม่เคยผ่านงานด้านนี้มาก่อน ได้อยุ่ในจุดสูงสุด โดยที่มีพี่ที่เป็นที่ปรึกษาที่ไม่รู้งานจริงๆมาทำงานด้วยกันเนี้ย มันแปลกดีนะ ผมไม่เคยเจอะเจอมาก่อน&quot;<br><br>&quot;เค้าต้องการเอาพี่มาเพื่อทำให้เค้าถูกหรือเปล่า เหมือนแบบที่ สส. ทำกันนะ โดยให้ สว. กรองเพื่อที่จะทำให้มันดูสะอาดและถูกต้อง&quot;<br><br>&quot;ผมว่ามันก็มีส่วนนะ แต่เราก็ต้องคิดว่าเค้าก็ยังเป็นน้องเราอยู่ เค้าคงไม่ทำแบบนี้กับพวกเราหรอก&quot;<br><br>&quot;คุณคิดว่าเค้าเป็นน้องคุณ แล้วเค้ามองคุณเป็นพี่หรือเปล่า&quot;<br><br>&quot;เออ...เรามีเรื่องนึงจะถาม?&quot;<br><br>&quot;.............................&quot;<br><br>&quot;เราต้องการจะมีบทบาท ในที่ตรงนั้นเพราะอะไรเหรอ?&quot;<br><br>&quot;ที่คุณถามมามันก็ใช่ ที่เราทำเพราะว่าเรามองว่ามันคือครอบครัว ที่อยู่ในบ้านหลังนี้ แต่ตอนนี้เราไม่ได้อยู่แล้วใช่มั้ย แต่อย่างน้อยเราก็ยังมีความผูกพันอยู่ อย่างน้อยๆเค้าเข้ามาใหม่เค้าก็ไม่รุ้ที่ทางในบ้านหลังนี้ดี เค้าก็ความจะปรึกษาเราบ้าง ในฐานะที่เราเป็นคนที่มาอาศัยอยู่ก่อนหน้า ไม่ใช่มาถึงก็จะรื้อสร้างใหม่ มันไม่ได้มีมุมมองทางด้านจิตใจเลย คุณเอาแต่ตัวของของกูตลอด ที่เราต้องการที่จะทำก็เพราะตรงนี้แหละ ต้องการให้มันอยู่เราถึงต้องเข้ามา ถ้าหากว่ามันอยุ่ได้ เราก็คงจะไม่เข้ามาหรอก&quot;<br><br>&quot;แล้วจะทำยังไงต่อไปหละ?&quot;<br><br><br>หลังจากที่เริ่มเห็นประเด็นได้มีการถกเถียงถึงการวางตัวของพวกเราว่าควรจะทำยังไงต่อไปกับสถานการณ์ที่เกิดขึ้น<br>รวมไปถึงสิ่งที่เราควรจะทำต่อๆ วิธีการต่างๆที่จะกู้สิ่งที่เคยเป็นอยู่นั้นกลับมา มันไม่ใช่เรื่องงายแน่ๆ ที่จะทำ เพราะตอนนี้พวกเราคือผู้ที่ไร้ซึ่งพลัง นอกเสียจากว่าเราจะสร้างพลังเงียบของผ้คนที่มีความคิดตรงกันนั้นมารวมตัวเพื่อขับเคลื่อน และสร้างสัญญาณบางอย่างให้พวกเค้าเหล่านั้นได้รับรู้สึกสิ่งที่เรากำลังจะทำ</div> <div> </div> <div> </div> <div> </div> <div> <hr> </div> <div> </div> <div> </div> <div>&quot;พวกมึงทำแบบนี้มึงคิดว่ามันดีแล้วเหรอ มึงไม่รู้อะไรเลยแล้วมาทำแบบนี้ มันก็เปลี่ยนไปหมดซิ&quot;<br></div> <div>&quot;พวกกูทำแบบนี้ เพื่อที่จะเปลี่ยนในแบบที่พวกกูต้องเป็น ทุกอย่างมันเปลี่ยนไปแล้วถ้ามึงไม่ชอบ กูก็ไม่ว่า แต่ใครจะทำอะไรพวกกูได้หละ มึงว่ามั้ย? ยังไงกูขอเตือนมึงด้วยความหวังดีนะ อย่ามาขวางพวกกูดีกว่า&quot;<br></div> <div>&quot;ถึงเวลามึงก็จะรู้เองแหละ ว่าอะไรมันควรทำไม่ควรทำ&quot;<br>หลังจากพูดเสร็จก็เดินออกไป<br><br><br>คนที่อยู่ข้างในเริ่มบทสนทนาต่อ<br>&quot;กูว่านะ พวกเราต้องหาทางจัดการคนที่คิดแบบมันไปให้หมดดีกว่า พวกเราจะได้ไม่ต้องมาคิดเรื่องไร้สาระพวกนี้อีก&quot;<br>&quot;กูคิดว่านะเว่ย บอยคอตมันเลย เอาให้มันไม่รู้เอาหน้าไปไว้ตรงไหนดี ดีกว่ามั้ย ไม่ต้องออกเรา เด๊ยวมันก็จะหนีไปเอง&quot;<br>&quot;เข้าท่า แล้วก็อย่าลืมกล่อมพวกเราให้คิดแบบนี้ด้วยหละ&quot;<br>&quot;ได้เลย&quot;</div> <div> </div> <div> </div> <div> </div> <div>ตอนนี้ผมว่า ผมน่าจะครองความยิ่งใหญ่ ณ ที่แห่งนี้ไว้ได้เกือบร้อยเปอร์เซนต์แล้ว เหลือแค่<strong>เก็บกวาดของเก่ากับสิ่งของที่ไม่ใช้</strong>ออกให้หมด ผมก้จะได้สิ่งที่ผมต้องการมาตลอดจน ผมก็ไม่คิดนะว่าจะง่ายขนาดนี้ แต่ก็อย่างว่า เอาใจนิดหน่อย ตะล่อม ซื้อคนนู้นคนนี้ ป้ายความผิดให้กับคนอื่นๆ แต่มันก็ไม่ใช่แค่พวกนี้ทั้งหมดหรอกนะ ผมก็พยายามนอบน้อม และรับฟัง ใช่ผมรับฟัง แต่ผมก็ไม่เคยพูดว่าผมจะเชื่อเค้านี่ แค่นี้ทุกคนก็โดนหลอกให้ตายใจแล้ว คนอื่นๆก็ถูกใจก็ชอบก็จะวิ่งเข้ามาหา แม้กระทั่งพี่ มันช่างเป็นเรื่องที่ดูง่ายเสียเหลือเกิน จะเหลืออะไรอีกหละนอกจากเก็บรายละเอียด ก่อนที่จะผงาดขึ้นรับอำนาจอย่างชอบธรรมในที่สุด</div> <div> </div> <div>ง่ายเสียจริงๆ </div> <div> </div> <div> </div> <div> </div> <div> <hr> </div> <div> </div> <div> </div> <div>เวลา 23.17 น.<br></div> <div>การสนทนาของคนที่ถูกลืมยังไม่จบ ทุกคนกำลังมองถึงปัญหา และรวมไปถึงปัจจัยที่ทำให้เกิดปัญหา<br>ถึงแมเวลาจะล่วงเลยไปนานแล้ว แต่ทุกคนก็ยังมีข้อความใหม่ๆในแนวคิดที่แตกต่างมาหาจุดร่วมกันได้อย่างเสมอ</div> <div> </div> <div> </div> <div>&quot;มันเหมือนกับว่าเราไม่สามัคคีกันนะ&quot;<br></div> <div>&quot;ผมว่าที่คุณพูดมันก็ถูกนะ พวกเราบางคนยังถูกเค้าดูดตัวไปเลย เค้าก็อ้างได้ว่าพวกพี่ๆก็มีแล้ว&quot;<br></div> <div>&quot;เหมือนกับว่าเค้าต้องการจะบอกว่าสิ่งที่เค้าสร้างขึ้นคือครอบรัวงั้นเหรอ&quot;<br></div> <div>&quot;เออ ผมว่าไม่เชิงนะ เหมือนเค้าสร้างกรอบขึ้นมา มีพี่ มีเพื่อน แล้วก็มีน้อง แล้วก็ติต่างว่ามันคือครอบครับที่สมบูรณ์แบบ โดยที่เค้าไม่ได้มองถึงทั้งหมดเค้ามองแค่คนที่เห้นดีเห็นงามกับเค้า ถ้าใครไม่เห็นด้วยเค้าก็จะเขี่ยทิ้ง&quot;<br></div> <div>&quot;เหมือนกับว่าเค้าต้องการจำทำคำว่า &quot;รักเพื่อน เคารพพี่ ดูแลน้อง&quot; ขึ้นมาให้เห้นอย่างนั้นหรือเปล่า&quot;<br></div> <div>&quot;ใช่เลย มันคือการรักเพื่อน แบบของเค้าไง ที่มีแต่พวกเค้า กับคนที่เค้าสนิทเท่านั้น&quot;<br></div> <div>&quot;มันก็เหมือนกับเค้ากำลังอ้างพวกเราในการสร้างสิ่งใหม่หรือเปล่า?&quot;<br></div> <div>&quot;ผมว่ามันก็ไม่เชิงนะ แต่มันก็เป็นไปได้&quot;<br></div> <div>&quot;ก็ๆไม่แน่หรอกจำได้มั้ยหละเสื้อที่เค้าใส่นะ&quot;<br></div> <div>&quot;ไอ้เสื้อ กูทำ<font color="#ff0000">***</font>อะนะ ทีมันต้องการจะบอกว่ามันเก๋าที่ทำงาน<font color="#ff0000">***</font>ของที่ๆมันเคยทำสำเร็จแล้วเอามาเหมารวมกับของพวกเราว่ามันง่ายอย่างนั้นนะเหรอ&quot;<br></div> <div>&quot;เออ เป็นไปได้มั้ยว่าเค้ามั่นใจในตัวเองมากเกินไป แล้วเค้าคิดว่าสิ่งที่เค้าเคยทำมันยิ่งใหญ่ เลยมองงานของเราเป็นเรื่องเล็ก&quot;<br></div> <div>&quot;งานแต่ละอย่างมันก็ไม่เหมือนกันเค้าจะรู้ได้ไงว่ามันคืออะไรถ้าเค้าไม่ปรึกษาผู้ที่รู้ เหมือนกับเราสร้างตึกอะ เราต้องถามวิศวกร แต่เราไปถามนักรัฐศาสตร์เค้าจะให้คำตอบกับคุณได้มั้ยหละ&quot;<br></div> <div>&quot;นั่นแหละที่เค้าไม่ได้คิดถึงไง&quot;<br></div> <div>&quot;หรือไม่เค้าก็อาจจะเปลี่ยนทั้งหมดเลยก็ได้นะ ให้เป็นในแบบของเค้า เค้าสามารถทำได้นี่&quot;</div> <div> </div> <div>&quot;เพื่อให้คนนับถือมันนะเหรอ&quot;<br><br><br></div> <div>ทุกอย่างเริ่มเห็นภาพชัดขึ้น เริ่มรุ้ว่าเค้ากล้าทำในสิ่งต่างๆได้อย่างไร แล้วพวกเราอยู่ในจุดไหน มาถึงขณะนี้ มันคงมีวิธีการต่างๆมากกว่าการมานั่นน้อยใจและปรับทุกข์ให้แก่กันและกันแน่นอน ตอนนี้เราต้องหาจุดยืนร่วมในการ หาบทสรุปเรื่องราวทั้งหมดนี้โดยเร็วที่สุด</div> <div> </div> <div> </div> <div>เราคงต้องเรียกพี่ที่สนับสนุนเค้ามาคุย</div> <div> </div> <div> </div> <div> <hr> </div> <div> </div> <div> </div> <div> </div> <div>ผมมายืนที่จุดนี้ มีเรื่องต่างๆที่ผมต้องทำอีกเยอะ ในเรื่องของการทำตัวให้คงเส้นคงวากับคนหลายๆกลุ่ม การดึงผู้คนต่างๆให้เข้ามามีส่วนร่วมด้วยกัน การเปลี่ยนแปลงความคิดของคนที่เป้นกลางให้เกิดอาการเห้นด้วยกับสิ่งที่พวกผมทำ มันดูเป้นเรื่องที่อิ่มเอมและมีความสุขอย่างแท้จริง คนที่ไม่เห้นด้วยก็ต้องถูกจัดการ เราแค่ไปกระตุ้นสิ่งเหล่านั้นมันก็เกิดขึ้นเองได้โดยธรรมชาติ ใส่เรื่องนี้นิด เรื่องนี้หน่อย แล้วค่อยๆผลักกลุ่มที่ไม่เห็นด้วยออกไปทุกอย่างมันก็จบ <br><br>พวกนั้นนะเหมือนลูกไก่ในกำมือ <br><br>ถ้ามีปัญหากับพวกรุ่นพี่ก็ให้พี่ที่หนุนเราไปจัดการ ไม่ใช่เรื่องยากเลย ปัญหาของพี่ พี่ก็เคลียร์กันเอง พวกเราไม่เกี่ยวอยู่แล้ว มันคนละรุ่น พี่ผมก็นับว่าเป็นพี่ ยกมือไหวตามธรรมเนียให้มันได้ใจไปอย่างนั้นแหละ อยู่ตรงนี้จะต้องไปสนใจอะไรกะพวกของเก่าแก่เตรียมโละทิ้ง เอาใจนิดหน่อยก็กระดิกหางมาแล้ว พี่แบบนี้ใครจะไปเอา ไม่สังวอนกะลาหัวตัวเองเสียเลย โดยเค้าทิ้งมาแล้วก็มากระดิกหางใส่ แต่ก็อย่างว่า อยู่ตรงจุดนี้มันก็จำเป็นที่จะต้องเลี้ยงเอาไว้</div> <div> </div> <div>ทุกคนเคารพผมเพราะผมก้าวขึ้นมาเป็นผู้นำอย่างสมเกียรติ<br><br>ใครจะมากล้าขัดความเห็นส่วนใหญ่หละ....</div> <div> </div> <div>ผมคือผู้ยิ่งใหญ่ และทุกคนให้เกียรติผม</div> <div> </div> <div> </div> <div> </div> <div> </div> <div>&quot;มีปัญหาอะไรครับพี่&quot;<br><br>&quot;มีคนเรียกเข้าไปคุยวะ ไม่รู้ว่าเรื่องอะไรเหมือนกัน&quot;<br><br>&quot;ผมว่ามันคงไม่มีอะไรหรอก พี่นะคิดมากไปเองหรือเปล่า&quot;<br><br><br></div> <div> </div> <div> <hr> </div> <div> </div> <div> </div> <div> </div> <div>เวลา 04.17 น.<br>เรานั่งคุยกันมาถึงเช้าเพื่อที่จะหาทางออก การเรียกเพื่อนเราคนนี้มาคุยเพื่อที่จะหาข้อมูลเพื่อที่จะตัดสินใจทำอะไรบางอย่าง แต่เราก็มาถูกเรื่องที่ถูกที่ควรกันว่าเราทำไปทั้งหมดเพราะอะไร ทำไมถึงต้องเป็นเค้า</div> <div> </div> <div> </div> <div>&quot;ผมว่านะเรื่องของเค้านะอาจจะเป็นเพราะว่านิสัยของเค้าด้วยมั้งเพื่อให้ตัวเองสำคัญเลยทำได้ทุกอย่าง&quot;<br><br>&quot;แม้กระทั่งทิ้งเพื่อนนะเหรอ&quot;<br><br>&quot;เป็นไปได้นะเราพอรู้จักนิสัยของเค้าพอสมควร ถ้าเค้าต้องการเป็นทียอมรับจริงๆเค้าสามารถทำได้ทุกอย่าง ทุกอย่างแบบทุกอย่างจริง เอาใจ คอยดูแล แล้วถามจริงๆเถอะว่าแบบนี้ใครจะไม่ชอบมั่งหละ แล้วพอเข้ากันได้เค้าก็จะมองว่าเรานะทิ้งพวกเค้าไป ก็เลยไปอยู่กะพวกน้องๆ&quot;<br><br>&quot;ขาดความอบอุ่น?&quot;<br><br>&quot;เราก็ไม่แน่ใจนะ เหมือนกับว่าเค้าต้องการเพื่อนมากกว่า เพื่อนที่ยอมรับในตัวเค้านะ แล้วตอนนี้พอเค้าอยู่กับพวกน้องๆ เค้าก็ถูกยอมรับโดยพวกน้องๆ เค้าก็รุ้สึกดีกว่าอยุ่กับเรา ที่บางทีเค้าก็อาจจะรู้สึกว่าตัวเค้าเองเป็นส่วนเกิน สำหรับเรา&quot;<br><br>&quot;อืมม ถามจริงๆเถอะว่าที่เราตั้งประเด็นไปที่ตัวเค้าเพราะเค้าสนิทกับน้องมากกว่านี่เพราะเราอิจฉาเค้าหรือเปล่า&quot;<br><br>&quot;ผมว่าบางส่วนมันก็ใช่ แต่เรารู้ตัวว่าเราต้องทำอะไร เราต้องการให้พวกน้องๆได้มีความคิดมากขึ้นกล้าตัดสินใจ กล้าที่จะลอง กล้าที่จะถาม กล้าที่จะมาปรึกษา แต่ในการที่เราทำสิ่งเหล่านี้ลงไปแล้วเค้าไม่ทำตามเค้าไปอยู่กับน้องๆเป็นการทีทำให้น้องๆนั้นคิดอย่างอื่นได้หรือเปล่า แล้วยิ่งเค้าไม่มีความรู้อะไรเลยในเรื่องพวกนี้ เป้นไปได้มั้ยเค้าอาจจะเห้นดีเห้นงามกับน้อง เหมือนกับเป้นการให้ท้ายน้องในการทำอะไรหรือเปล่า อันนี้ผมไม่รู้นะ ผมคิดเฉยๆ&quot;</div> <div> </div> <div> &quot;งั้น...เราก็ต้องการไม่ต่างจากเค้าใช่มั้ย&quot;<br><br>&quot;ยังไง&quot;<br><br><strong>&quot;ก็แค่ต้องการให้น้องยอมรับ แล้วเห็นเราอยู่ในสายตา&quot;</strong></div> <div><strong></strong> </div> <div><strong></strong> </div> <div> <hr> </div> <div> </div> <div> </div> <div>เอาวะอย่างน้อยๆ กูก็ยังมีน้องๆคอยช่วยเหลือกูอยู่ พวกมันจะทำอะไรก็คงทำไม่ได้มากหรอก</div> <div> </div> <div>&quot;กรี๊งงงง.....กรี๊งงงงง&quot;<br>เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นเค้ากดโทรศัพท์และฟังเสียงปลายสาย<br><br><br><strong>&quot;สุดท้ายที่เรื่องเกิดขึ้นทั้งหมดเพราะต้องการให้คนมายอมรับใช่มั้ย&quot;</strong></div> <div><strong></strong> </div> <div><strong></strong> </div> <div>โทรศัพท์ได้ถูกวางไป</div> <div>ไม่มีข้อความตอบกลับไป ทุกอย่างเงียบงัน<br></div> <div> </div> <div>สุดท้ายก็แค่อยากมีคุณค่าในสายตาของคนอื่นเท่านั้น.......</div> <div> </div> <div> </div> <div> </div> <div> </div> <div> <hr> </div> <div> </div> <div> </div> <div> </div> <div> </div> <div> </div> <div> </div> <div> </div> <div> </div> <div> </div> <div> </div> <div> </div> <div>ป.ล.<br>- อุทิศแก่ครอบครัวที่เราสร้างกันขึ้นมา</div> <div>- Barcelona 2 - 1 Arsenal<br>- ถ้าทอตแฮม ได้ที่ 4 ก็ได้ไป แชมป์เปี้ยนลีกแล้ว<br>- อยากทำเพลงใจจะขาด<br>- สมัครแอตมิตแบบกลางแล้ว<br>- ถ้าพี่มีจริยธรรมอย่างนี้จริงๆประเทศผมเจริญแล้วครับ อย่าทำตัวเป็นคนจริยธรรมสูงนักเลยครับ<br>- ประเทศที่ผมอยู่นี้แปลกดีคนเรามักจะมี Double Standard อยู่เสมอ <br>- เป็นคนดี มีจริยธรรมเล่นเนทอย่าเปิดเวปโป๊นะครับ<br>- เรื่องของหนังต้องพิสูจน์กันในโรงครับ ไม่ได้ดูหนังอย่าพูดมากครับ<br>- สื่อถูกริดรอนสิทธิ เราควรทำอย่างไร...อีกหน่อยคงได้ดูแต่หนังธรรมะ กะหนังรักชาตินะครับ<br>- เออ ดูหนังธรรมะ กะ ดูหนังรักชาติแล้ว ทำไมยังเหี้ย แล้วไม่รักชาติกันหละครับ? ไหนหละครับบอกมีจริยธรรม?<br>- &quot;ต้องการ&quot;ที่จะดูหนังเรื่อง &quot;หมากเตะ&quot;จริงๆนะครับ<br>- อยากให้อ่านหนังสือเรื่อง&quot;คำพิพากษา&quot;จริงๆครับ<br>- อยากเพลงใจจะขาดอยู่แล้ว<br>- ก้านกล้วย เข้าฉายวันพุ่งนี้แล้วไปดูด้วยนะครับ เห้นมีจริยธรรมกันนัก รักชาติกันนัก หนังไทยก็คนไทยนะดูด้วย<br>- The milligram Percents choose a new guitarist &quot;Tew&quot; School friend comeback to join us create line guitar<br>- อยากทำเพลงใจจะขาดแล้ว <br>- อะไรที่เค้าว่ากูเป็น กูไม่ได้เป็นซักอย่างเลย<br>- <strong><font color="#ff99cc">คิดถึง</font></strong>สิ่งที่เคยบอกไว้</div> <div> </div> <div> </div> <div> </div> <div> </div> <div> </div> <div> </div> <div> </div> <div> </div> <div> </div> <div> </div> <div> </div> <div> </div> <div> </div> <div> </div> <div> </div> <div> </div> <div> </div><img src="http://c.services.spaces.live.com/CollectionWebService/c.gif?cid=7019164137933745565&page=RSS%3a+Story+%3e%3e+I+wanna+be+adore&referrer=" width="1px" height="1px" border="0" alt=""><img style="position:absolute" alt="" width="0px" height="0px" src="http://c.live.com/c.gif?NC=31263&amp;NA=1149&amp;PI=73329&amp;RF=&amp;DI=3919&amp;PS=85545&amp;TP=patzh.spaces.live.com&amp;GT1=patzh">http://patzh.spaces.live.com/Blog/cns!6169149825B3AD9D!1502.entry#commenthttp://patzh.spaces.live.com/Blog/cns!6169149825B3AD9D!1502.entryWed, 17 May 2006 21:38:35 GMT14blogentryblogentryBlog entryhttp://patzh.spaces.live.com/blog/cns!6169149825B3AD9D!1502/comments/feed.rsshttp://patzh.spaces.live.com/Blog/cns!6169149825B3AD9D!1502.entry#comment2006-05-26T17:57:07Zhttp://patzh.spaces.live.com/Blog/cns!6169149825B3AD9D!1479.entry<div> </div> <div><font color="#ff0000"> --- เรีองราวทั้งหมดถูกเขียนขึ้นเพราะอคติ โปรดใช้อคติในการอ่าน ขอบคุณ ---</font></div> <div> </div> <div> </div> <div> </div> <div> </div> <div> <hr> </div> <div> </div> <div> </div> <div> </div> <div>ปากกระบอกปืนกำลังหมุนไปเรื่อยๆไม่รู้จะหยุดตรงหน้าใคร</div> <div>ปืนลูกโม่ .44 revolver สามารถบรรจุกระสุดได้ 6 นัด</div> <div>ซึ่งตอนนี้มันบรรจุกระสุนลงไป 2 นัดเพื่อให้คน 2 คนได้จบชีวิตลงในเกมส์นี้...</div> <div> </div> <div> </div> <div>ช่างดูยุติธรรมดี</div> <div> </div> <div> </div> <div>ถ้าหากเกมส์นี้มีคนเล่นเพียง 2 คน</div> <div> </div> <div> </div> <div> <hr> </div> <div> </div> <div> </div> <div>เรื่องราวที่ผ่านพ้นมาจนถึงวันนี้มันคงถึงเวลาที่จะยุติลงแล้ว โดยที่ตัวผมเองมีความคิดว่าผมน่าจะเข้าใจ</div> <div>ในเรื่องราวที่ผ่านขึ้นมาทั้งหมด ถ้าหากว่าเรื่องราวเป็นแบบที่ผมคิดจริงๆ มันคงดูไม่ดีแน่ๆ</div> <div> </div> <div>เส้นบางๆที่ถูกขีดกันขนานกันเอาไว้ถูกตีสีเส้นให้ชัดเจนมากขึ้นกว่าแต่เก่า อาจจะเป้นเรื่องราวของความรู้สึกที่แบ่งแยกฝ่ายอย่างเห็นได้ชัด จนลืมไปว่าเรื่องที่จริงแล้ว มันเป้นเรื่องราวของความที่ไม่ยอมที่จะเข้าใจกัน </div> <div> </div> <div>ด้วยข้ออ้างที่ถูกกล่าวว่าเป็นเหตุผลของคนที่มีสติสัมปชัญญะครบถ้วน ในการบอกและแสดงถึงตัวตนที่แท้จริงออกมาในรูปแบบใดรูปแบบหนึ่ง เพื่อที่จะทำในทุกๆสิ่งทุกๆอย่างเพื่อให้เกิดความยอมรับ จนหลงลืมว่าฐานะของตนเองนั้นอยู่ตรงไหน แล้วอยู่ที่ใด</div> <div> </div> <div> </div> <div> <hr> </div> <div> </div> <div> </div> <div>กระบอกปืนหมุนช้าลงเรื่อยๆ ตามความเร่งที่ถูกลดลงเนื่องจากแรงกระทำของพื้น</div> <div>กระบอกปืน .44 revolver กำลังจะหยุดอยู่ตรงหน้าของผม...</div> <div> </div> <div>แล้วมันก็หยุดลงตรงหน้าของผม</div> <div> </div> <div>ผมต้องทำตามเกมส์ ต้องรักษากติกา ถึงแม้ว่าทั้งหมดนี้ผมจะไม่ได้เป็นคนกำหนดก็เถอะ</div> <div>ผมก็ต้องยอมรับมัน......</div> <div> </div> <div>ตอนนี้ร่างกายของผมร้อนโชน เหงือไหลออกมาจากทุกรูขุมขน มือสั่น จนไม่กล้าที่จะทำอะไรต่อไป</div> <div>ผมรู้เพียงอย่างเดียว ว่าผมต้องยืนมือไปหยิบปืนกระบอกนั้นขึ้นมาลั่นไกให้มันจบๆไป</div> <div> </div> <div> </div> <div> <hr> </div> <div> </div> <div> </div> <div>ผมมีความเชื่อมาตลอดว่าสิ่งที่ผมทำลงไปนั้น เป้นสิ่งที่ถูกต้อง แต่อาจจะเป็นเพราะด้วยความที่เป็นตัวตนของผม</div> <div>ทำให้สิ่งที่ผมถ่ายทอดออกมาเลยกลายเป้นสร้างสิ่งที่เรียกว่า&quot;อคติ&quot;ในคนที่เข้าไม่ถึงแก่นแท้ของข้อความที่ผมต้องการจะบอกออกไป ทำให้เกิดเรื่องราวต่างๆมากมาย</div> <div> </div> <div>ผมต้องการจะจบเรื่องราวนี้ด้วยวิธีการต่างๆ แต่ผมก็รุ้เลยว่าสิ่งเหล่านี้ไม่สามารถที่จะจบลงไปได้เลย ถ้าหากว่าผมเปิดใจแต่เพียงผู้เดียวเสมือนดั่งการเตะบอลใส่กำแพงที่เตะให้ตายก็ไม่ได้อะไรดีขึ้นมาและอาจจะถูกตัวเองให้เจ็บเสียเปล่าๆ นั่นอาจจะเป้นวิธีง่ายๆของปัญญาชนที่ต้องการจะพูดเรื่องราวให้มันจบๆ เรื่องที่ถูกที่ควรนั้นคืออะไร ผมก็ยังให้คำตอบมันไม่ได้ แต่ถ้าหากว่ามันไม่คุยกัน ก็จะไม่รู้ว่าอะไรที่มันควรจะเป็นและสิ่งที่เป็นนั้นเป็นเช่นไร</div> <div> </div> <div>การถูกพิพากษาโดยฝั่งตรงข้ามทำให้รู้สึกแย่ การที่ถูกกระทำเหมือนดั่งสูญญากาศ ที่ไม่มีตัวตน ให้ความรู้สึกแย่กว่าฝุ่นผงบางเบาที่เกาไปตามระเบียงไม้เก่าเสียด้วยซ้ำ พราะสิ่งเหล่านั้น ก็ยังถูกพูดถึง</div> <div> </div> <div> </div> <div>แต่ผมนะเหรอ........</div> <div> </div> <div> </div> <div> <hr> </div> <div> </div> <div> </div> <div>ผมเอาปากกระบอกปืนจ่อที่หัว ตอนนี้ผมคิดอะไรไม่ออก เหมือนตัวเองถูกตีหัวด้วยท่อนเหล็กจนสมองชาคิดอะไรไม่ออก ผมรู้แค่ว่าตอนนี้มีปากกระบอกปืนมาจ่อที่หัวของผมโดยคนที่เอาปืนกระบอกนี้มาจ่อที่หัวก็ไม่ใช่ใครที่ไหน มันคือตัวผมเอง</div> <div> </div> <div>&quot;รีบๆยิงได้มั้ยวะ ชักช้า&quot;</div> <div>ผมลืมตาขึ้นหลังจากจบประโยคที่เค้าพูดออกมา</div> <div>ผมเอานิ้วสอดเข้าไปในไกปืน ผมไม่คิดอะไร ทุกสิ่งทุกอย่างในโลกนี้กำลังหยุดนิ่ง แต่นิ้วของผมกำลังจะลั่นไกของปืนกระบอกนี้</div> <div> </div> <div>&quot;แชะ....&quot;</div> <div> </div> <div> </div> <div> <hr> </div> <div> </div> <div>&quot;เราไม่รู้จะทำยังไงเหมือนกันทุกคนคิดไปเอง&quot;</div> <div> </div> <div>ผมได้ยินประโยคนี้โดยบังเอิญจากสถานที่ใดที่หนึ่ง ผมต่างจากเค้าอาจจะเป็นเพราะว่าผมคงเข้ากะใครไม่เก่งหละมั่ง แต่ผมว่าน่าจะเป็นอีกอย่างมากกว่า ในเรื่องของนิสัยที่พูดตรงๆทำให้หลายๆคนที่เก่ง </div> <div>ไม่สามารถที่จะรับเรื่องราวแห่งความเป็นจริงเหล่านี้ได้ แล้วทุกคนก็ต้องการที่จะต่อต้าน ด้วยการที่อาศัยคำว่า&quot;อคติ&quot; ทำเรื่องเหล่านั้นให้เหนือกว่าคำว่า &quot;ถูกต้อง&quot; ความถูกใจมันยิ่งใหญ่กว่าในเวลาที่เค้าภูมิใจในสิ่งที่เค้าทำอยู่ </div> <div>จนบางครั้งมันอาจจะล้ำเส้นเกินไปจนเค้าต้องกระโดดออกมาปกป้องสิ่งที่ถูกรุกล้ำด้วยคำว่าถูกต้อง ซึ่งย้อนกลับมามองในสิ่งที่เค้าได้ทำกลับหาคำว่าถูกต้องไม่เจอ</div> <div>เลยอาศัยว่าต้องการที่จะจบเรื่องราวทุกอย่าง ด้วยการเคลียร์กันอีกครั้ง โดยที่มีเรื่องตลกๆอย่างหนึ่ง</div> <div> </div> <div> </div> <div>&quot;กูอยากเคลียร์นะเว่ย แต่กูกลัวว่าเจอหน้าเค้าแล้วจะพูดไม่ออก&quot;</div> <div> </div> <div> </div> <div>ผมก็พึ่งรู้ว่าตัวผมเองดูน่ากลัวจนคนที่เก่งไม่สามารถที่จะพูดเรื่องราวต่า�